Haydar Işık                                                                                          02.Temmuz 2010

            Yeni Özgür Politika'da yaptığımız şu eleştiriyi hazmedememişler. „Turgut Öker AAFB Başkanıdır. AAFB’ye bağlı birçok Alevi dergahında Kemal Atatürk posterleri asılıdır. Bu tavırlarıyla Atatürkçü bir görüntü veren Turgut Öker, bu Tunceli festivalini destekliyor. Mustafa Kemal’in posterlerinin asıldığı dernek ve sözde dergahlar, ancak Kemalist festival yapar. Kürt halkını inkar edenlerin yapacakları festivalin foyası düşmüştür. Artık kimin nerede olduğu iyi bilinmektedir.“

28.Ocak 2010

Haydar Işık

Kürdün, Mekke'de eşeğini kaybederken üzüntüsünü, bulurken sevincini anlayan biriyim. Acıyı da sevinci de yoğun hissedenlerdenim. Ruhumun gözüyle acılarıma dönünce, neler görüyorum neler. Dersim tertelesinin ardından çocuk gözlerle etrafımda yaşanan korkuları düşününce, içimde bir organım jiletle kesiliyormuş gibi acı duyarım. Türk Askerinin yukardaki tepeden köye aktığını gören kadınların kızlarına is ve çamur sürmelerini, merak ve korku ile görürdüm. Bir gün kaçak Kürdü arayan askerin, samanlığımızda saklanan Kürdü aramasını, saman ve ot yığınını nasıl süngülediklerini, yuvasından fırlayayacak kadar korkulu gözlerle izlediğimi hiç unutamıyorum. Ben o zamanlar bir kuş kadar hafif olmalıydım ki rüyamda uçardım. Rüyama kadar giren korku ve şiddetten uçarak kurtulurdum. Bir defasında kurt saldırırken nasıl üzerinde dolaştığımı, salyası akan hayvanın havaya sıçrayarak beni yakalama çabasını anımsarım. Önce korku ve acı duyar müthiş üzülür, ardından kaybolan eşeğime kavuşunca, kurtuluşun sevincini tadardım. Acı ve sevinç yan yana art ardaydı.

21.11.2009
Haydar Işık 

Siz annenizden; „Asker şu derede Dersimlilere ağaç kütüğü, dal, çalı çırpı toplattı. Sonra onları ağaç kütüklerine bağladıktan sonra gaz döküp yaktı. Yanan insan gövdeleri havaya fırlıyordu. Asker duymasın diye seni hep emziriyordum,“ dediğini duydunuz mu? Siz askerden korkar mısınız? Sizi; „Sus! Asker gelecek!“ diye büyüttüler mi? Asker, mahallemize doğru tepeden inince, bir primat gibi ağaç dalları arasında kayboldunuz mu? Hatta Türk zabiti iken bile generalden korktuğunuz oldu mu? Yedi yaşında tek kelime bilmediğiniz bir dilden ilkokula başlayınca, elinde sopa sınıfa giren öğretmeniniz, „Türküm, doğruyum...“ söyletirse, anlamını bilmediğiniz bu sözleri sevip ruhunuzun en mutena köşesine koyar mısınız? Ardından „Güzel Türkçe“ öğrenirken ananızın dili yasaklanırsa ve evde anne ile konuşmanın damda dolaşan ispoyuncu arkadaşlarınız tarafından dinlendiği korkusuyla ketum kalırsanız, ihpar edilip yaş söğüt dalıyla sırtınıza ve kafanıza dayak yerseniz, ruhsal gelişmeniz, çocuk davranışınız, bedensel büyümeye uygun gider mi?

Eylül 2009

Sevgili kızım, acım içime sığmıyor. Bazen soluk almada zorlanıyorum. Herkesin düşündüğü değil, gördüğü zalim sistemli ülkede, insan annesini defnedemiyorsa, çocuklarını torunlarını zaman zaman ziyaret edemiyorsa, doğduğu ve büyüdüğü coğrafyanın, şekillendiği ilk yılların çocuksu anılarını yaşlılığında görmek olanağına sahip değilse, acı katmerli olur. Bir ülke düşün demiyorum, gözlerinin önündeki ülkede, sisteme ters düşen görüşleri nedeniyle vatandaşlıktan çıkarılıp, babasının saydığı dokuz dedesinden (Ben buna hiç önem vermedim, çünkü mezar taşıyla övünülmez.) kalma tarlaları devlet malı yapıp cebren satarsa, orada acı büyütülüyor demektir.

14.12.2007

Kitaplarımı tanıtmak ve Dersim soykırımı üzerine konferanslar vermek üzere davet edildiğim Avustralya'yı; ister istemez düşünür insan, Avustralya nire, Kurdistan nire! Kürtler yurtlarını ekonomik ve çeşitli nedenlerle terkedip oraya yerleşmişler.

21.12.07

Kürt var, diasporada kürtlüğünü unutur, kişiliksizdir, geldiği yeri ve insanları düşünmez, sadece kendi küçük çıkarına bakar, bir primattan farksız yaşam sürdürür.